2016, mijn jaar van groei en leren loslaten.


Het jaar zit er alweer bijna op, nog paar weekjes en het is alweer 2017…. het jaar is in mijn ogen ontzettend snel voorbij gevlogen. Het is voor mij een zeer interesant jaar geweest, maar vooral een jaar van zoeken en loslaten. Maar ook een jaar van persoonlijke overwinningen en erg veel groei. Vandaag wil ik jullie wat meer vertellen over mijn jaar en wat 2016 voor mij heeft betekend.
Zo’n overzicht schrijven vind ik nog best wel lastig om op papier te zetten, maar ik probeer het gewoon, ik ga gewoon typen en zie wel waar het heen gaat.

Ik doe niet zo aan goede voornemens maar ik had wel wensen voor dit jaar. Ik wil als mens blijven groeien, ik zie groei als een van de beste kwaliteiten die mensen kunnen hebben. Als je niet kan groeien zit je vast en kan je niet veranderen en is er geen vooruitgang. Mijn groei wensen dit jaar waren meedoen aan de Cityrun van Meppel dus fysieke groei en helemaal veganistisch worden. Ik kan trots zeggen dat ik in allebei geslaagd ben en en dat doet mij zo goed.
Die cityrun was echt geweldig, in het blog dat ik erover heb geschreven spat dat er ook uit. Voor mij was dat een hele grote persoonlijke overwinning, ik heb mijzelf nooit als een sportieveling gezien maar ik ben ontzettend van bewegen/sporten gaan houden. Ik was zoveel buiten dit jaar om te trainen en ik genoot er ook ontzettend van. Ik ging zelfs veel meer wandelen, fietsen of gewoon genieten van het buiten zijn.

Ook ben ik dit jaar en dat was mijn tweede wens helemaal veganistisch worden. Dat was nog best wel een dingetje. Vooral tijdens sociale momenten, voorheen kon dat nog wel eens vegetarisch voor het gemak maar dat wou ik niet meer. Dus uit noodzaak ben ik assertiever geworden. Ik ben eigenlijk een hele grote schijtend in dit soort dingen, bijv. contact opnemen met restaurants om te vragen of het ook vegan kan vind ik erg spannend. Maar als ik wil dat andere rekening met mij houden moet ik zelf het voortouw nemen. Het zal nooit perfect worden en er zullen vast toch ergens iets wat dierlijks inzitten ook al doe ik en andere zo hun best. Maar veganisme gaat niet om het perfect te zijn, dat kan namelijk niet. Veganisme gaat om het minimaliseren van dierenleed, misbruiken van de aarde en alles wat daar op leeft en wat in zijn of haar levens situatie haalbaar is. Dat moet ik in mijn achterhoofd houden want dat is erg belangrijk om bij mijzelf te kunnen blijven.

Waar ik dit jaar wel flink tegenaan liep was het emotionele aspect van veganisme, dat is voor mij vaak een soort emotionele achtbaan geweest en nog steeds, vooral mijn kijk op de wereld.
Ik merkte dat ik veel moeite heb met de menselijke ego en hoe de wereld op het moment in elkaar zit. Het is soms moeilijk om positief naar de mensheid te kijken als ik zie wat wij onze planeet en de dieren die daar op leven allemaal aandoen.
Het is gewoon soms deprimerend hoe wij met onze enige planeet omgaan en dat de meeste mensen zich hier niet eens bewust van zijn. Ik zou soms het liefst mijn kop weer terug willen stoppen in het zand waar het veilig en behaaglijk is en onwetendheid een warme deken is. Maar dat kan ik niet, ik heb mijn ogen wijd open en wil juist bijdragen aan de verandering die zo hard nodig is om onze mooie planeet in stand te houden.

Die verandering lijkt alleen zo langzaam, te langzaam…ik ben er zo een van: het moet nu en gelijk…maar zo werkt het niet. Verandering kost tijd, en gaat beetje bij beetje en met heel veel vallen en opstaan. Maar het is soms overweldigend en best beangstigend dat ik er geen controle over kan hebben.
Je kan wel zeggen dat ik op het moment erg aan het ontdekken ben hoe ik zelf in elkaar zit, soms lijkt het wel dat ik in een achtbaan zit van emoties die door mij heen gaan van boosheid, frustratie en verdriet.
Ik leer veel over acceptatie, loslaten en vooral vertrouwen houden in de toekomst.

Waar ik ook tegenaan liep en nog steeds mee worstel is hoe ik om moet gaan met mensen die mijn beslissingen niet begrijpen, belachelijk of zelf heel ongezond vinden. Ik ben nogal introvert en niet goed met woorden dus als iemand mij dan “aanvalt” klap ik meestal dicht. Met mensen die ik goed ken gebeurt dat niet zo snel, maar mensen waar emotioneel ik geen (of nog geen sterke)  band mee heb vind ik het erg moeilijk om mij te “verdedigen” en te vertellen waarom ik deze keuzes maak, vooral als zij heel direct in hun woorden zijn. Daar valt voor mij dus nog veel te groeien, mondiger worden, dikkere huid krijgen, de info heb ik, nu nog het uit kunnen spreken.

Met bloggen ben ik momenteel ook een beetje aan het zoeken waar ik heen wil, alleen bloggen over lekkere dingen en anders eten is gewoon niet precies wat ik wil, ik wil meer, ik wil hier ook groeien. Ik heb dit jaar steeds meer gemerkt dat er ergens diep in mij een soort activiste verstopt zit die ook gehoord wil worden. Die activist in mij, daar wil ik wel iets mee doen. Maar dan niet zo’n eentje die met een borden “meat is murder” buiten staat of zit te preken in blogs en met vingers zitten wijzen, daar bereik ik echt niets mee. Nee ik wil iemand worden die laat hoe het óók kan. Dingen op een positieve manier benaderen, ja dat zou geweldig zijn als ik dat zou kunnen! Ik voel gewoon dat ik dat wil en moet doen. Maar zoiets is echt zo ver uit mij comfortzone, maar ik denk dat ik die uitdaging van meer serieuzere blogs schrijven wel aan durf.
Begin 2015 heb ik een blog geschreven over hoeveel dieren moeten er eigenlijk dood moeten en dat vond ik zo ontzettend eng om te doen, want wat als mensen dat maar niets vinden, ja zulke dingen wil je toch niet weten! Maar ondertussen is daar een soort van discussie begonnen door mensen die dat lezen en dat vindt ik eigenlijk best wel stoer. Niet dat ik alleen blogs wil schrijven over dat soort dingen, serieuze dingen, maar ik wil ook graag aan mensen aan het denken zetten.

Dit blog is toch anders geworden dan ik van te voren dacht maar het heeft wel wat.
Het geeft weer hoe ik op het moment denk en wat ik blijkbaar toch eigenlijk ook wel wil.
Positief naar de wereld kijken, ook al is dat soms zo moeilijk. Mensen inspireren en aan het denken zetten, zijn dit mijn wensen voor komen jaar? Wat zijn mijn persoonlijke groei wensen? Ik ga hier eens over nadenken en laat het jullie weten als ik er helemaal uit ben.

Tot het volgende blog.

One Reply to “2016, mijn jaar van groei en leren loslaten.”

  1. Mooi verwoord Anne-Marleen.
    Heel herkenbaar.
    Fijne kerstdagen en d allerbeste wensen voor 2017
    Groetjes Margriet

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.