De Cityrun 2017 met een loopneus

Afgelopen zondag 17 september was de Cityrun Meppel, voor mij was het eigenlijk vanzelfsprekend dat ik mee zou doen. Wat kon er nog mis gaan? De blessure aan de enkel van het vallen was zo goed als over, de afstand zat in de benen, ik was er echt klaar voor….en toen, toen werd ik 7 dagen voor de run VERKOUDEN……


Daar zat ik dus écht niet op te wachten, maar helaas overkomt je dat en het enige wat ik er tegen kon doen is over mij heen laten komen. Helaas maakt plantaardig eten je niet “bullet proof”. Ik had het best goed te pakken ook, met een neus vol snot, pijnlijke keel en uiteindelijk als extra toefje, slijm in de longen dus ook hoesten. Het ergste was wel dat mijn stem gewoon weg was, als ik geluid kon produceren klonk ik als een vrouw van 150 die al 130 jaar sigaretten rookte, wat mijn man natuurlijk erg komisch vond.
Werken ging dus ook gewoon niet en zat dus thuis en ik, de grote overdenker ging met het hoofd aan de loop. Mijn hersenspinsels vlogen alle kanten op, van wat als…maar dan… Ik voelde mij verder prima, ik at gewoon, sliep prima en was niet extreem moe dus ik zat er niet als een lusteloos popje bij.

Maar dan, wat moet ik doen? die cityrun was zondag en ik zit de woensdag ervoor met een dikke verkoudheid thuis. Een verstandig persoon zou denk ik niet mee gaan doen maar al dat trainen en er naar toe leven, zou dat dan voor niets zijn geweest? Ik zat er zaterdag echt zo over te twijfelen, ik voelde mij stukken beter, ik had goed voor mijzelf gezorgd maar als je de adviezen leest op het internet over sporten met verkoudheid en met klachten lager dan de nek worden wedstrijden afgeraden.

Ik was echt bijna zo ver om de handdoek in de ring te gooien omdat ik niet wist wat verstandig was. Maar toen kwam er alsof het universum mijn strijd hoorde  deze prachtige tekst op mijn Facebook langs (bedankt mam voor het delen)
Ik las deze tekst en wist dat ik het niet zo snel moest opgeven. Deze tekst was het laatste duwtje die ik nodig had…..

IK KAN DIT!

Ik kan niet zeggen wat van deze tekst het hem echt deed maar de hele tekst leek speciaal voor mijn strijd die ik op dat moment had geschreven.
Ik had ineens een plan, gek hoe dingen werken. Zondag ochtend zou ik een proef loopje in het park doen om te kijken hoe het voelde, voelt het goed dan zijn die 6 kilometers ook geen probleem.

En zo was het, de zondag ochtend testrun van 1 km ging probleemloos, het voelde fantastisch, ik zweefde gewoon.  Kom maar op met die cityrun! kon ik wel schreeuwen van geluk.

Dus om 14.00 uur stond ik ook aan de start, met gezonde adrenaline, snotdoek achter de bh band gestopt voor nood en met een hele dikke smile op mijn  gezicht.
Zoals ik al in een eerder blog vertelde ging ik samen met mijn broer de run rennen. Omdat ik niet helemaal fit was zou hij niet de hele run mijn slakkentempo mee rennen. Meedoen en helemaal uitlopen was voor mij was al de uitdaging dus om dan ook het sneller dan een normaal rondje rennen te proberen leek ons geen goed idee.
Het was erg fijn om hem naast mij te hebben maar het tempo lag wat te hoog om alle 6 km vol te houden dus bij de 1 km paal ging hij alleen verder en zouden wij elkaar weer bij de finish zien. Dat was een goede zet, hij deed het namelijk in 33 min en ik deed er 14 min langer over.

Maar wat heb ik weer genoten, het hele fijne was dat het lopen zo easy ging, toen ik een lekker tempo had gevonden ging het lopen vanzelf. (Die maar iets lager lag als mijn trainingstempo ging.) De eerste 3 km was wel met een hele droge keel, man het was alsof een dikke handdoek mijn mond steeds kurkdroog maakte. Dus ik heb bij de eerste waterpost wat gedronken en de spons die bedoelt was om even mee af te koelen werd mijn keel bevochtigen voor de andere 3.4 km en dat was perfect.
De tweede waterpost had ik niet nodig en ik liep er triomfantelijk langs, onderweg naar de finish.

De hele weg heb ik gerend, na de 5 km was ik zelf zo in de flow dat het tempo wel omhoog kon en zelf in een goed drafje de laatste meters te finish over. Al dat trainen was dus niet voor niets, het lopen was goed dus als ik niet verkouden was geweest dan had ik zeker mijn tijd van vorig jaar kunnen verbeteren.
Ik voel het nu wel hoor, dat ik iets heb gedaan wat niet mischien niet zo heel erg verstandig was. Er zit wat meer slijm in de longen en ik had toch een spierpijn in de benen… Maar dat was het allemaal waard, het risico was dat ik deze mooie ervaring en herinnering heb zeker wel waard.

Dat was het voor vandaag, een hele fijne dag en tot het volgende blog.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.